uyuyamadığım uykumdan uyandım, çorlu semasına bir bakış attım, otobüse atlayıp istanbula geldim… evde kimse yok, anahtarım yok, babam dükkanda yok… yok oğlu yok! çorluya taşınırken şekil yapmak adına ”veririm anahtarını” diyip babama iade etmiştim… vah bana… arkadaşımın internet cafesine geçtim, üstümü değiştirdim, valizlerimi emanete bırakıp çıktım…

mecidiyeköye vardım, sonra köşeli portakal insanı geldi tüm şekerliğiyle… pek vaktim kalmamış, buluşma saati bir buçuk saat ertelenmek zorunda bırakılmıştı… neyse; hastaneden çıktım ya, bitli ahalisinden ciddi ciddi bi göriym, sevinsin gariban diyen tek insan yavrusu köşeli oldu.. teşekkürlerimi sunuyorum kendisine buradan…

neyse; pek vakit olmadığından, oturulacak yeri seçmektense geçelim oturalım bi cafeye dedik, simitçinin birine geçtik… sohbet ederken köşelinin kaypak kaypak birileriyle mesajlaştığını farkettim… mesajlaştığı şahıs serattı. ona da son anda haber vermiş köşeli porti, o da geliyormuş… eyvallah, çok sevindim ki herkesi özlemiş bir şahıs olarak, bu normal… sonra serat mecidiyeköyde inemedi, okmeydanına kadar gitti… zaten o mecidiyeköyü teğet geçtiği için geleceğinden haberdar oldum. evet; sürpriz bozulmuş, ben birşeylerin bilincine varmıştım…

sonra güç-bela serat mecidiyeköye gelebildi, gittim aldım onu da… oturduk sohbete koyulacaktık ki serat; “aslı ablalar gelmiyo mu?” dedi, ağzından kaçırdı, süprizi unuttu… ohaa dedim içimden, demekki katakulleye geliyorum, demekki “al sana sevgi, al sana ilgi, al sana abla, kardeş, dost, arkadaş!” demek için hazırlanmış bir plan-proce içerisindeyim…